Banner
Banner

Toespraak van de heer Hermy Heymann, oud-marinier en Cambodja-veteraan ter gelegenheid van de 27e nationale jaarlijkse herdenking bij het Nationaal IndiŽ-monument 1945-1962 op 6 september 2014

Dames en heren,

59 jaar geleden ben ik hier en paar honderd meter verderop in het centrum van Roermond geboren.
Een van mijn eerste jeugdherinneringen was mijn vader die in zijn uniform de trap op kwam lopen.
Hij was als onderofficier gelegerd in de Ernst Casimir kazerne en werd na enkele jaren overgeplaatst naar de Tapijnkazerne in Maastricht.

In die tijd was het nog gebruikelijk dat je met het gezin op zondag naar de kazerne ging en ik kreeg het militaire leven dus met de paplepel ingegoten. Het is dan ook niet vreemd dat ik niets anders wilde worden dan militair.

Ik wist dat mijn vader in IndiŽ had gediend, maar daar werd thuis niet veel over gesproken. Ook dat hij in het krijgsgevangenkamp had gezeten was mij summier bekend. Ik wist wel dat het leger alles was voor mijn vader en toen hij besefte dat zijn tijd erop zat na meer dan 40 dienstjaren kon hij dat niet verkroppen en overleed hij plotseling.

Ik was toen 13 jaar en mijn grote voorbeeld was er niet meer. Alles had in zijn leven in het teken gestaan van het militair zijn en daarnaast wilde hij dat mijn broer en ik het beter zouden krijgen dan hijzelf. Dat was zijn grootste wens en daar moest alles voor wijken.

Ik ben als militair in zijn voetsporen getreden en heb 37 jaar als marinier gediend en heb in 2011 de dienst verlaten als officier en dus kan mijn vader trots op mij zijn, zoals ik nog steeds trots ben op hem.

In al die jaren heb ik mij eigenlijk niet geÔnteresseerd in het verhaal van mijn vader. Ik had een paar schriftjes van hem, maar die heb ik eigenlijk nooit ingekeken. Pas toen ik zelf aan het eind van mijn carriŤre stond kwam het besef dat ik daar iets mee moet doen. In ieder geval ervoor moet zorgen dat het verhaal levend wordt gehouden.
Hij had dienst genomen bij de KNIL en heeft van 1940 tot 1950 in IndiŽ gezeten. Vanaf 1942 heeft hij 3 jaar in krijgsgevangenschap doorgebracht en moeten werken aan de beruchte Birma spoorweg. Wie weet hoeveel van zijn toenmalige kameraden we hier vandaag herdenken.

Ik ben in 1992 voor het eerst uitgezonden naar Cambodja en heb daarna nog 3 missies volbracht. Toen ik in 2011 de dienst heb verlaten kreeg ik de status van veteraan en was bij mij pas echt het besef, dat ik in de voetsporen van mijn vader was getreden.
Het is voor mij dan ook heel speciaal en een grote eer, dat ik hier mag staan en dat ik samen met u allen deze sobats mag herdenken die hun leven hebben gegeven voor de vrijheid van anderen.

Vorige maand zou mijn vader 100 jaar oud zijn geworden en daar heb ik samen met mijn broer, die Libanon veteraan is, op passende wijze bij stilgestaan. Je beseft dan dat er steeds minder veteranen uit die tijd nog leven en hun verhaal kunnen vertellen en daarom is het van belang dat wij die herinneringen levend houden.

Ik ben van een andere generatie, dan degene die we hier vandaag herdenken, maar we hebben een ding gemeenschappelijk en dat is dat we op de een of andere manier hebben bijgedragen aan de vrijheid van anderen waar ook ter wereld. En dat moeten we koesteren en we moeten onze verhalen blijven vertellen en doorgeven, want vrijheid is geen vanzelfsprekendheid.

Dat we hier met z'n allen weer in grote getale staan bewijst wel dat we ook willen dat we de geschiedenis levend houden en dat we generatie op generatie willen blijven herdenken.

Degene die we hier vandaag in het bijzonder herdenken hebben onder andere omstandigheden gediend dan de militairen van de huidige generatie en zij waren ook vaak veel langer van huis. Je merkt dan ook dat de verbondenheid onder die veteranen vaak groter is en dat ze meer met elkaar delen.
Maar vandaag de dag gaan militairen veel vaker op uitzending en steeds in een wisselende samenstelling en ik weet zeker dat die verbondenheid met de jaren zal komen. Je ziet dat ook tijdens de Nederlandse Veteranendag, waar steeds meer veteranen van de huidige generatie acte de presťnce geven.

Ik sta hier nu als "jongere" veteraan en ik weet zeker dat het stokje wordt doorgegeven en dat we hier tot in de lengte der dagen zullen komen om te herdenken opdat wij niet vergeten.

Ik wil eindigen met een gedicht van Adam Ashton, dat uitdrukking geeft aan het belang van deze herdenking.
Free
Free to be happy
Free to be me
Free to become whatever I choose to be
Free to learn
Free to believe
Free to dream extraordinarily
Free to have hope
Free to have vision
Free to have power to change my condition
My life can become whatever I choose it to be
Because others have died so I can be free.

 

   

Volg ons

Stichting Nationaal IndiŽ-monument 1945-1962

Postbus 1302

6040 KH  ROERMOND

Mobiel: 06 55 32 83 06

e-mail: secretariaat

Bezoekadres:

Maastrichterweg 19

6041 NZ  ROERMOND

GPS: N 51.10.979 E 5.59.314

 

© NIM