Banner
Banner

Declamatie geschreven en voorgedragen door mevrouw Ingrid Schouten-Minten, tijdens de speciale herdenkingsbijeenkomst in TheaterHotel De Oranjerie in Roermond ter gelegenheid van de 25e herdenking van het Nationaal IndiŽ-monument 1945-1962 op 1 september 2012


Voor hen, die achterblijven

Sttt, wees stil. Luister. Sluit je ogen
voel de vrede van lang geleden
toen de mensheid
nog nergens om had gestreden

toen de dag nog niet was geboren
de tijd nog geborgen in de palm van Gods hand
het gezang van vogels was nog niet te horen
nog niet bestond het zoete land

geen bomen waren er met zware vruchten
geen water dat verkoeling bood
geen zon aan hemelsblauwe luchten
geen morgen- en geen avondrood

geen stormen die de wolken dreven
geen harde oorlog en geen pijn
geen strijd om hier te overleven
geen dromen zonder samenzijn

de liefde was nog niet verloren
de bloemen geurden niet in mei
er was nog niets om te verstoren
was vrede ooit nog dichterbijÖ?

niemand kan ooit beter weten
wat met vrede wordt bedoeld
dan zij
die hier vandaag samen zijn
ooit gevangen
in een onwaarschijnlijk verhaal
nauwelijks te bevatten
in de woorden
van een menselijke taal
nog steeds brandt dezelfde zon
nog steeds waaien dezelfde winden
maar hoe wreed is het leven
als het welhaast onmogelijk blijkt
de vrede in je zelf terug te vinden

onherkenbaar
verandert
de kleur van de dag
in zacht zilver
warmt hun verwonde harten
en laat hun stille tranen
verstommen
in het lichte roze
van de dageraad
die echter nooit
de wrede beelden van toen
verdwijnen laat

velen gingen heen
onwetend, angstig en alleen
ongedeeld verdriet
ongedeelde pijn
strijd in eenzaamheid
van het niet samen zijn
met hen die ze zo liefhadden

ik ben vrouw
ik ben moeder
en denk aan de moeders
van deze destijds veelal jonge mensen
denk aan hun stille leed

daarom verwoord ik
vandaag
op deze plek
hun hulpeloze machteloosheid
hun ongehoorde liefdeskreet

ik hoor hun stemmen
ik voel hun wanhoop
en ik droom hun hoop
op een veilige terugkeer
in hun hunkerende armen

velen
kregen hun kind levend terug
veranderd
hun ziel verankerd
in de onmenselijke tragedie
die oorlog heet

velen bleven altijd wachten
op een droom
koud en wreed

want de dood
rust koud in de handen van hen
die achterbleven
hun leven
nog draadloos verweven
met de zielen die ooit
belichaamden
wat liefde was
en toen
zo breekbaar bleken te zijn
als glas
terwijl ze vochten
tegen onrecht en geweld
in een wereld
waarin respect voor een leven
plots niet meer telt

deze wereld is mij vreemd
dit verdriet mij onbekend
dit gemis mij ongekend
maar mijn hart huilt
als ik denk aan jou
je handen die teder
de haren strelen van je kind
niet wetend of je ooit
zijn hoofd nog rustend
in jouw armen vindt

ver weg bij jou vandaan
huilt een andere moeder
om hetzelfde verdriet
zwijgend haar traan
de laatste kus gloeit nog na
op haar wang
moeder zijn in oorlogstijd
seconden duren urenlang

je rilt
door angsten overmand
denkend aan
de koude blikken
van die onbekende
die vreemde
de vijand
zonder woorden, zonder gezicht
verborgen onder een hemel
van vernietigend licht
door vechtlust verblind
tegenover jouw liefde, jouw kind

Je vreest het moment
waarop je verloren door verdriet zult wenen
om dit lichaam onder koude stenen
ooit een lijfje zo klein
dat je liefdevol bescherming bood
in de veilige holte van je moederschoot
 

De dood brengt stilte
zielenrust
maar het vuur
is nog immer niet geblust
blijft
beklijft
onheilspellend branden
 

wellicht
zullen onze zielen
ooit samen
op dezelfde plek belanden
tot dan
houden zij die achterblijven
de dood
koud in hun handen

en huilenÖ.

 

Ingrid Schouten-Minten ©2012
ingridschouten-minten@planet.nl


 

   

Volg ons

Stichting Nationaal IndiŽ-monument 1945-1962

Postbus 1302

6040 KH  ROERMOND

Mobiel: 06 55 32 83 06

e-mail: secretariaat

Bezoekadres:

Maastrichterweg 19

6041 NZ  ROERMOND

GPS: N 51.10.979 E 5.59.314

 

© NIM