Banner
Banner

Column geschreven door de heer Hans van Bergen, stadsdichter van Roermond, in dagblad De Limburger op 1 december 2007


 

CARILLON
 
Soms hebben we een duiding nodig om dingen in een breder perspectief te kunnen zien. En het leven, genereus als het is, geeft ons die vingerwijzingen vaak op onverwachte manieren. Ik kreeg zo'n duiding onlangs tijdens een vroege ochtendwandeling door Park Hattem. De lege klokkentoren van het carillon bij het IndiŽmonument had net weer mijn verontwaardiging opgeroepen, zoals elke ochtend als ik erlangs loop. Leeggeroofd door mensen die een handvol rotcenten aan bronsprijs belangrijker vinden dan piŽteit met de nabestaanden van zoveel doden, teveel doden, uit oude en recente oorlogen. Ik probeerde mijn verontwaardiging van me af te zetten toen mijn aandacht werd getrokken door een donkere hoop tussen de plaquet≠tes met namen bij het Nationaal Monument voor vredesoperaties. Ik liep er naartoe. Op de koude grond lag een jongeman, door niets meer bedekt dan zijn jas en de bronzen flakkering van de eeuwige vlam die brandt bij het monument.
 
Hij had geen hulp nodig, zei hij vriendelijk. Hij was avond tevoren naar het monument gekomen met een persoonlijke missie. Om iets af te sluiten. Om in het reine te komen: met zichzelf en zijn aandeel in een recente vredesoperatie, had hij ťťn nacht door willen brengen tussen de namen van hen die in tegenstelling tot hem nooit terugwaren gekeerd. Ik weet niet met welke demonen hij die nacht heeft moeten vechten of welke verschrikkelijke beelden uit zijn jonge leven hij die nacht opnieuw het hoofd heeft moeten bieden, maar het had hem geholpen zei hij. En de zachte blik in zijn ogen maakte dat ik hem geloofde.
 
Verder lopend dacht ik weer aan het carillon. In mijn kwaadheid had ik mezelf steeds het beeld voorgehouden van de geroofde klokken die met hun bronzen stemmen zoveel mensen naar deze twee monumenten hadden geroepen, stemmen die nu gesmoord zijn in een smeltkroes. De ontmoeting met de jonge veteraan liet me echter beseffen dat we geen andere stemmen nodig hebben die ons oproepen om te herdenken. We herdenken onze doden allemaal op onze eigen manier en het is alleen de stem van ons eigen innerlijk die ons daartoe roept. Misschien is het een optie om de lege plekken van de geroofde klokken leeg te laten. Want een meerzeggender symbool dan het halve lied van een onvolkomen carillon voor de gewelddadig doorbroken symfonie van gezinnen en vriendschappen is er niet.
 

 

 

© Hans  van Bergen, Roermond 2007
Stadsdichter Roermond

 

   

Volg ons

Stichting Nationaal IndiŽ-monument 1945-1962

Postbus 1302

6040 KH  ROERMOND

Mobiel: 06 55 32 83 06

e-mail: secretariaat

Bezoekadres:

Maastrichterweg 19

6041 NZ  ROERMOND

GPS: N 51.10.979 E 5.59.314

 

© NIM