Banner
Banner

Openingsgebed door Aalmoezenier Liduina van den Broek, ter gelegenheid van de herdenking bij het Nationaal IndiŽ-monument 1945-1962 in Roermond op 3 september 2016


Dames en heren,

Opnieuw heb ik, als rooms-katholiek geestelijk verzorger van veteranen, de dankbare taak om deze herdenking te openen met een overweging en een gebed.

Tijdens mijn voorbereiding voor deze dag had ik alvast de Checkpoint van mei, die helemaal in het teken stond van herdenken en vieren, opzij gelegd. Ik was namelijk bijzonder getroffen door een interview met de inmiddels 90-jarige Theo Roeffen, voormalig lid van de Binnenlandse Strijdkrachten en IndiŽganger van het eerste uur. Dhr. Roeffen had zich al in 1944 gemeld bij de Stoottroepen, die op 15 september, als Bond oud-stoottroepers en stoottroepers, hun 70-jarig bestaan vieren. Ik schets kort een gedeelte van het interview en daaruit zal blijken wat mij zo diep geraakt heeft. Het gaat alsvolgt: Theo Roeffen en een kameraad kwamen vlak voor de operatie Market Garden in aanraking met het verzet. Zij werden ingezet om de springlading op een veerpont tussen Mook en Katwijk aan de Maas onklaar te maken. De veerman ontdekte hen en leverde hen uit aan de Duitsers. Een vrijwel zeker noodlottige afloop werd verijdeld doordat de Duitsers op de vlucht sloegen voor de oprukkende gešllieerden en de beide jongens achterlieten.

 Zes weken na dit incident met de veerpont bonst Theo bij de veerman op de deur. Hij vertelt: ďMaar toen ik hem thuis trof, zag ik dat hij ook maar zijn gezin probeerde te beschermen. Ik besloot hem zijn verraad niet kwalijk te nemen. Het was allemaal niet zo zwart-wit.Ē

Mooie en moedige woorden, verbazend ook, van een jonge man die net vijf jaar oorlog achter de rug had en daarna nog drie jaar zou dienen in voormalig Nederlands-IndiŽ.

Wat ťťn man toen al kon, vergeving schenken en daardoor verzoening met het eigen levensverhaal bewerken, proberen wij te doen, elke keer wanneer we samenkomen om te herdenken. In deze nationale IndiŽherdenking staan de daar gesneuvelde militairen centraal, maar ook onze hele samenleving ťn de slachtoffers Ďaan de andere kantí zijn erbij betrokken. Herdenken kan nooit slagen zonder het Ďnoemen van de namení. In dit geval zijn het er teveel om op te noemen, maar we eren onze gesneuvelden, van wie de namen op de gedenkzuilen en in onze harten zijn gegrift, met woorden, gebaren en gebeden in dit plechtig ritueel. De namen van de doden van Ďde tegenpartijí en van de burgerbevolking zijn niet vermeld, maar ik weet zeker dat elke IndiŽganger minstens de gezichten kent van gedode burgers, of ze nu door hun eigen hand zijn omgekomen, of door de TNI. Hoe vaak luister ik niet naar de geŽmotioneerde verhalen van veteranen die vertellen hoe zij burgers, die zij moesten beschermen, niet hebben kunnen redden. Ik kan dan niet anders, dan met hen af te dalen in hun machteloze verdriet. Ook weten zij nog exact hoe zij een tegenstander hebben gedood, als het aankwam op een Ďvan man tot man gevechtí. Met deze gedode tegenstander kunnen zij, als militair, vaak beter overweg, maar toch, elke dode weegt en is niet meer ongedaan te maken.

De machteloosheid hoeft echter niet het laatste woord te hebben. De hele last van de verantwoordelijkheid, die de veteraan nog altijd voelt en die hem als militair op de schouders is gelegd, die hem soms zelfs dreigt te isoleren van zijn naasten, die last dragen wij als samenleving met hem mee. Of wij nu degenen zijn die, in de persoon van onze politieke leiders, militairen op missie sturen, of zelf als militair handelen, niemand kan zich van de verantwoordelijkheid voor het leven van de ander, die mens is zoals wij, ontslagen achten. In ieder geval hebben we altijd de keuze, vroeger of later, om vergeving te schenken aan wie ons kwaad deed en zo verzoening te bewerken en te ontvangen. In onze omgeving, maar vooral ook in ons eigen hart.

Hier wil ik ook voor bidden:

 

God onze Vader,

 

Gij die ieder van ons bij name kent,

die onze harten peilt en ons in leven houdt,

Gij laat uw zon opgaan over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.

 

Wij vinden het moeilijk om niet te oordelen

over onze medemensen.

En ook over onszelf vellen wij vaak een streng vonnis

vanwege feiten uit ons verleden

die wij niet meer ongedaan kunnen maken.

Wij vergeten dan, hoe complex onze emoties zijn

en hoe zwak ons oordeelsvermogen.

Zend ons uw Geest, Heer,

die troost brengt waar droefheid heerst

en die ons harde hart ombuigt tot zachte liefde.

 

Herschep ons, Heer, elke dag opnieuw,

zodat wij durven geloven in een toekomst

van vrede voor onze wereld en in ons eigen hart.

Amen.

NAAR BOVENZIJDE PAGINA

   

Volg ons

Stichting Nationaal IndiŽ-monument 1945-1962

Postbus 1302

6040 KH  ROERMOND

Mobiel: 06 55 32 83 06

e-mail: secretariaat

Bezoekadres:

Maastrichterweg 19

6041 NZ  ROERMOND

GPS: N 51.10.979 E 5.59.314

 

© NIM