Banner
Banner

Openingsgebed door Liduina van den Broek, aalmoezenier veteranen regio Zuid-Nederland, ter gelegenheid van de herdenking bij het Nationaal IndiŽ-monument 1945-1962 in Roermond op 2 september 2017


Het is met dankbaarheid dat ik vandaag opnieuw deze herdenking mag openen met een overdenking en een gebed.
Als geestelijk verzorger voor veteranen maak ik veel herdenkingen mee. Steeds vormen zij een plechtig en waardig eerbetoon aan onze gestorven dienstmakkers en geliefde familieleden. Zo ook vandaag, nu wij, als inwoners van het Koninkrijk der Nederlanden, zijn verzameld rond de namen en gedenktekens van onze IndiŽveteranen.
Dat wij dit doen, elk jaar opnieuw, toont niet alleen ons respect voor wie Ďvielen voor het vaderlandí. Het maakt ook zichtbaar dat we onze doden blijven meedragen. Meer nog,
elke keer als wij hen gedenken, gaan wij als het ware naast hen staan. We erkennen dat zij zijn gevallen in onze plaats. Voor veel veteranen die uit de strijd zijn teruggekeerd, is dit vaak letterlijk waar: verbijsterd stellen zij vast dat zij mochten blijven leven, terwijl hun kameraden op het slagveld zijn achtergebleven. ďHet is alsof er in hun plaats een keuze is gemaakt, zonder dat zij hier zelf enige inbreng in haddenĒ, zo verwoorden ze het vaak, met pijn in het hart.
Voor de absolute macht van de dood wijkt onze autonomie, maar niet alleen dan. Voor ieder van ons geldt, dat we gedurende ons leven telkens opnieuw gewaar worden dat we wel keuzes kunnen maken, maar toch heel veel zaken niet in de hand hebben. Talrijk zijn de momenten waarop we herinnerd worden aan onze kwetsbaarheid en onze afhankelijkheid van anderen voor ons leven en geluk.
Zo leveren militairen een deel van hun autonomie in vanaf het moment dat zij in dienst treden. Een militaire organisatie kan immers niet functioneren zonder een uitdrukkelijke hiŽrarchie en heldere regels. Al deze regels, al die gehoorzaamheid, zijn er mede op gericht de gestelde doelen te halen en hierbij niet meer geweld te gebruiken dan de situatie vraagt.
En toch, onvermijdelijk komt daar het moment, dat er doden vallen. In de eigen rangen, bij de tegenpartij, bij de altijd ook aanwezige burgers. Even staat de tijd stil, het leven houdt de adem in, of schreeuwt het uit, in pure doodsangst. Een plotselinge, gewelddadige dood wordt altijd als de grootste inbreuk op het leven ervaren.
Aan ons, nabestaanden, kameraden en als gehele samenleving, rest geen andere mogelijkheid dan onze doden met zorg en toewijding te gedenken. Hierbij zeggen we steevast het volgende: ďzij gaven het hoogste offer, dat van hun levenĒ. En dit is waar.
Zij hebben de waarheid ervaren van het spreekwoord dat zegt: ďOorlog breekt uit, vrede wordt gestichtĒ. Onze militairen wilden niet dood, zij kozen voor het leven, net als wij.
Zij kozen er echter ook voor om trouw de taak uit te voeren die hen op de schouders is gelegd. Hun motivatie was niet de oorlog, niet het geweld, maar het gehoorzamen aan hun opdracht, hen gegeven vanuit de politiek. Hun taak was het om te proberen vrede te stichten met militaire middelen. Zij hebben deze vrede niet zelf mogen beleven, maar in hun inzet tot in de dood zijn zij solidair geweest met allen die na hen kwamen. En het is met de namen van hun geliefden op de lippen, dat zij zijn gestorven. Wij danken hen eerbiedig en gedenken hen met liefde.

En ik wil het hoofd buigen en bidden:

God, onze Heer,

Vandaag zijn wij samengekomen om onze doden te herdenken.
Elke keer opnieuw en op velerlei wijzen
breekt de dood in ons leven in.
Wij zijn hierdoor bedroefd,
maar ook geschokt en kwaad,
zeker als het om jonge mensen gaat,
met nog zoveel levensjaren voor hen.
Wij bestormen uw hemel met onze vragen,
want we voelen dat we voor het lťven zijn bestemd,
elke keer als we naar het goede verlangen
en liefde vinden.

Zend ons uw Goede Geest, Heer,
Dat wij niet opgeven,
niet buigen voor het kwaad,
niet vertwijfelen in het aangezicht van de dood.
Maar solidair zijn met wie strijden
voor het leven, alle leven, waar ook ter wereld.
Amen.

 

   

Volg ons

Stichting Nationaal IndiŽ-monument 1945-1962

Postbus 1302

6040 KH  ROERMOND

Mobiel: 06 55 32 83 06

e-mail: secretariaat

Bezoekadres:

Maastrichterweg 19

6041 NZ  ROERMOND

GPS: N 51.10.979 E 5.59.314

 

© NIM